21 Jul 2005 No Comments
อาการก่อนคลอด ก็เจ็บท้องคือมีอาการท้องแข็งเกร็งทุก ๆ 15 นาที (เนื่องจากมดลูกบีบตัว) ตั้งแต่คืนวันศุกร์ ก็ยังไม่คิดว่าจะไป รพ. เพราะกลัวว่าแค่เจ็บเตือน จะโดนคุณหมอให้กลับบ้าน คืนนั้นก็โทรถามเพื่อนที่เป็นพยาบาลตลอด ก็ยังไม่แน่ใจ ก็เลยนอนต่อก่อนดีกว่า คืนนั้นก็มีท้องแข็งตลอด แต่ก็หลับไปตอนไหนก็ไม่รู้
พอเช้าวันเสาร์ ก็ยังมีอาการท้องแข็ง ทุก 15 -20 นาที แต่ก็ยังนอนดูทีวีอยู่ พอดีแม่แฟนโทรคุยกับญาติเค้าบอกว่าอาการแบบนี้น่าจะไปโรงพยาบาลได้แล้ว พอดีไปเข้าห้องน้ำ ปรากฎว่าก็มีเลือดเปื้อนนิด ๆ เลยแน่ใจ (เพราะอ่านหนังสือมาเยอะ รู้ว่าปากมดลูกเริ่มเปิดแล้ว) รีบบอกแฟน แล้วก็เลยอาบน้ำแต่งตัวไป รพ. ค่ะ วันนี้เป็นวันเด็กพอดี กลัวรถจะติดหรือเปล่า แต่ก็ไปทางด่วนไม่นานก็ถึง ท้องก็แข็งไปตลอดทาง จากที่เคยอ่านหนังสือก็หายใจลดอาการบีบของมดลูกไปตลอดทางด้วยค่ะ
ไปถึงก็ไปแจ้งเจ้าหน้าที่ว่ามาคลอด เค้าก็เอารถเข็นมารับ เข็นไปทำประวัติที่ห้องคลอด เอาใบฝากครรภ์ให้ไป และแจ้งว่าเราฝากพิเศษกับอาจารย์หมอ เจ้าหน้าที่ก็จะโทรตามให้ค่ะ เริ่มแรกก็จะต้องตรวจภายในว่าปากมดลูกเปิดหรือยัง ถ้ายังอาจจะต้องให้กลับบ้านมั้ง การตรวจการเปิดของปากมดลูก เจ็บมาก ๆ (เจ็บกว่าตอนคลอดซะอีก) เจ้าหน้าที่ก็บอกว่าเริ่มเปิดแล้ว ก็ให้เปลี่ยนชุดและทำการสวนก้นให้อึ แล้วก็ไปนอนรอที่ห้องรอคลอด (รอให้ปากมดลูกเปิดมากกว่านี้)
ห้องนอนรอคลอดก็เป็นห้องโล่ง ๆ แต่ละห้องก็จะมี 1 เตียง มีนาฬิกาเรือนใหญ่อยู่ปลายเตียง มีรูปเด็ก ๆ น่ารัก ๆ แขวนอยู่ด้วย ที่นี่เป็นรพ.รัฐ ไม่ให้แฟนเข้าไปด้วย ก็นอนอยู่คนเดียวดูนาฬิกา จับเวลาไปด้วยว่าอาการท้องแข็งเริ่มถี่ขึ้นหรือยัง หรือเราทนได้หรือเปล่า ช่วงนอนรอก็มีอาการปวดท้อง คล้ายปวดท้องหนัก แต่ปวดร้าวจากก้นขึ้นมา แล้วหน้าท้องก็แข็ง นอนรอตั้งแต่ 10.30 น. จนช่วงกลางวันเจ้าหน้าที่เห็นว่ายังไม่คลอดก็เลยยกอาหาร (ก๋วยเตี๋ยวหมู) มาให้ทาน
จนช่วงบ่ายหมอที่ฝากพิเศษแวะมาตรวจว่าปากมดลูกเปิดกี่เซ็นแล้ว(เจ็บอีกแล้ว) ปรากฎว่าปากมดลูกเปิดแค่ 3 ซม. หมอคาดว่าจะคลอดประมาณหลังห้าโมงเย็น ก็นอนรอต่อ พอประมาณ 6 โมงเย็นแล้วก็รู้สึกว่าปวดถี่ขึ้นมากจนทนไม่ค่อยไหว เลยบอกเจ้าหน้าที่ เจ้าหน้าที่ก็ตรวจภายในอีกรอบ(เจ็บอีก) ก็เห็นว่าเปิด 5 ซม. เลยให้นั่งรถเข็นไปที่ห้องคลอดจะให้น้ำเกลือและให้ยาแก้ปวด
ก็นอนรอที่เตียงที่ห้องคลอด มีการฉีดยาแก้ปวดให้ ส่วนยาอื่น ๆ ไม่แน่ใจว่าจะมีให้ทางสายน้ำเกลือหรือเปล่า (น่าจะมียาเร่งคลอดด้วยมั้ง) ก็ปวดเหมือนปวดอึ ช่วงแรกหมอยังไม่มา เจ้าหน้าที่ ก็จะคอยเดินไปเดินมาที่บริเวณห้องคลอดซึ่งติด ๆ กัน ได้ยินเสียงคุยกันบอกห้องไหนปาดมดลูกเปิดกี่เซ็น ๆ บางห้องคลอดแล้วก็ได้ยินเสียงร้องของเด็กดังอุแว้ ๆ เจ้าหน้าที่ก็บอกตลอดว่าถ้ารู้สึกเบ่งให้เบ่งได้เลย เราก็เห็นว่าหมอยังไม่มาก็เลยยังไม่ได้เบ่งอะไรมาก
พอหมอมาก็บอกจะฉีดยาชาให้ที่ช่องคลอด ก็รู้สึกเจ็บนิด ๆ แล้วหมอก็ให้เบ่ง ก็เบ่งไป 2 ที หมอบอกพอแล้ว (คิดในใจแว้บ ๆ ว่าเสร็จแล้วเหรอเนี่ย) ได้ยินเสียงร้องแอ๊ะ ๆ ไม่ค่อยดังเท่าไหร่ ได้ยินว่าเป็นผู้หญิง สักพักหมอหรือเจ้าหน้าที่ก็ไม่รู้เพราะเริ่มเบลอก็อุ้มลูกมาให้ดู ก็เห็นแป็ปเดียวก็รู้สึกเหมือนโลกหมุนหมอบอกให้นอนหลับไปเลย ตอนนั้นก็ยังไม่หลับรู้สึกโลกหมุนมาก ๆ คิดว่าหมอคงกำลังเย็บแผลให้อยู่
มารู้สึกตัวอีกที รู้สึกจะเป็นการทำคลอดรก มีเจ้าหน้าที่เอามือมากดลูบที่หน้าท้อง เหมือนกวาดหน้าท้อง ก็เจ็บนิดหน่อย แต่ยังรู้สึกมึน ๆ อยู่ สักพักก็เข็นไปพักที่ห้องพัก ตอนนี้ก็รู้สึกหายมึนบ้างแล้ว แต่ก็เพลีย ๆ เจอแฟนก็ถามว่าเห็นลูกหรือยัง เค้าก็บอกว่ายังเลยพยาบาลถามว่าจะดูลูกหรือเปล่าแฟนเค้าเห็นดึกแล้วก็เลยยังไม่ดู คงทำอะไรไม่ค่อยถูกน่ะค่ะ ไม่ได้เตรียมใจล่วงหน้าด้วย ก็เลยได้เจอ”ลูกเจี๊ยบ” เช้าวันอาทิตย์
เล่าย้อนไปนิดนึง ช่วงที่เราเข้าไปในห้องคลอดแล้ว คุณพ่อกับคุณย่าก็รออยู่หน้าห้องคลอดตลอด ดีที่ติดข้าวเหนียวหมูปิ้งไป ก็พอได้กินแก้หิวเพราะไม่กล้าไปไหน เพราะจะคลอดเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ก็นั่งรอตั้งแต่เช้าถึงค่ำ พอช่วงเย็นเห็นถามเจ้าหน้าที่ก็ว่ายังไม่คลอดเลยไปส่งคุณย่ากลับไปดูบ้านก่อน แล้วกลับมารอต่อ (ห้องพิเศษที่แจ้งไว้ตอนแรกก่อนเที่ยงก็ยังไม่มีห้องว่าง แต่พอบ่ายถึงจะว่าง)
เห็นเล่าว่าเห็นคนมาคลอดเยอะเหมือนกัน บางคนก็น้ำคร่ำแตกมาเลย รอไปเรื่อย ๆ ก็มีเข็นเตียงคนคลอดแล้วออกมา ก็เดินไปดูทีว่าใช่เราหรือเปล่า เข็นไปหลายคนไม่ใช่ซักที รอจนค่ำก็ไม่รู้ว่าคิดอะไรไปบ้าง ก็คงขอให้ทั้งคุณแม่และลูกปลอดภัย แค่นั้น
พยาบาลเข็นมาให้ “ลูกเจี๊ยบ” นอนคว่ำตัวกลมอยู่ในอ่างแก้วใส (เรียกถูกหรือเปล่าไม่รู้) น่ารักตัวไม่ได้เหี่ยวแต่ตัวแดง ๆ หน่อย จำความรู้สึกแรก ๆ ไม่ได้เหมือนกัน ก็ดีใจที่เห็นว่า “ลูกเจี๊ยบ” ปรกติดี ส่วนคุณพ่อก็เริ่มเป็นตากล้องเลย แต่ก็ยังถ่ายได้ไม่เก่งเท่าไหร่ ที่นี่เค้าจะส่งเสริมให้เลี้ยงด้วยนมแม่ก่อนค่ะ แต่วันแรก ๆ ยังไม่มีน้ำนมเลยลูกร้องเลยต้องยอมให้ลูกกินนมขวดไปก่อนค่ะ พอวันที่สองก็เริ่มมีแล้วแต่ด้วยความไม่รู้ต้องให้พยาบาลมาช่วยนวดและบีบให้ค่ะ ตอนกลางคืนถ้าใครอยากเลี้ยงเค้าก็จะให้เลี้ยงนะคะ แต่ก็ไม่ได้เลี้ยง ขอพักก่อนดีกว่า
อยู่ โรงพยาบาล 4 วัน 3 คืน ช่วงกลางวันก็มีหมอเด็กเอาหนังสือวิธีอุ้มลูกมาให้อ่าน สอนการทำความสะอาดสะดือด้วย ในหนังสือก็มีบอกว่ามีวีดีโอสอนการอาบน้ำ ตอนช่วงบ่าย แต่ก็ไม่ได้ดูเพราะมีเพื่อน ๆ พี่ ๆ มาเยี่ยมบ้าง ลืมดูเวลาไปบ้าง หลังคลอดเค้าก็จะมีให้เราแจ้งเกิดให้ลูกด้วย ได้สูติบัตร เลย ขากลับจากโรงพยาบาลก็ขนของขวัญที่มีคนมาเยี่ยมกันไปเต็มรถ ซึ่งถึงตอนนี้แล้วบางอย่างยังใช้ไม่หมดเลยค่ะ
เอ ตอนต่อไปน่าจะเป็นประสบการณ์ การเลี้ยงลูกค่ะ
by Lukjeab's Mom in Lukjeab's Diary
21 Jul 2005 No Comments
ประสบการณ์การคลอด
อาการก่อนคลอด ก็เจ็บท้องคือมีอาการท้องแข็งเกร็งทุก ๆ 15 นาที (เนื่องจากมดลูกบีบตัว) ตั้งแต่คืนวันศุกร์ ก็ยังไม่คิดว่าจะไป รพ. เพราะกลัวว่าแค่เจ็บเตือน จะโดนคุณหมอให้กลับบ้าน คืนนั้นก็โทรถามเพื่อนที่เป็นพยาบาลตลอด ก็ยังไม่แน่ใจ ก็เลยนอนต่อก่อนดีกว่า คืนนั้นก็มีท้องแข็งตลอด แต่ก็หลับไปตอนไหนก็ไม่รู้
พอเช้าวันเสาร์ ก็ยังมีอาการท้องแข็ง ทุก 15 -20 นาที แต่ก็ยังนอนดูทีวีอยู่ พอดีแม่แฟนโทรคุยกับญาติเค้าบอกว่าอาการแบบนี้น่าจะไปโรงพยาบาลได้แล้ว พอดีไปเข้าห้องน้ำ ปรากฎว่าก็มีเลือดเปื้อนนิด ๆ เลยแน่ใจ (เพราะอ่านหนังสือมาเยอะ รู้ว่าปากมดลูกเริ่มเปิดแล้ว) รีบบอกแฟน แล้วก็เลยอาบน้ำแต่งตัวไป รพ. ค่ะ วันนี้เป็นวันเด็กพอดี กลัวรถจะติดหรือเปล่า แต่ก็ไปทางด่วนไม่นานก็ถึง ท้องก็แข็งไปตลอดทาง จากที่เคยอ่านหนังสือก็หายใจลดอาการบีบของมดลูกไปตลอดทางด้วยค่ะ
ไปถึงก็ไปแจ้งเจ้าหน้าที่ว่ามาคลอด เค้าก็เอารถเข็นมารับ เข็นไปทำประวัติที่ห้องคลอด เอาใบฝากครรภ์ให้ไป และแจ้งว่าเราฝากพิเศษกับอาจารย์หมอ เจ้าหน้าที่ก็จะโทรตามให้ค่ะ เริ่มแรกก็จะต้องตรวจภายในว่าปากมดลูกเปิดหรือยัง ถ้ายังอาจจะต้องให้กลับบ้านมั้ง การตรวจการเปิดของปากมดลูก เจ็บมาก ๆ (เจ็บกว่าตอนคลอดซะอีก) เจ้าหน้าที่ก็บอกว่าเริ่มเปิดแล้ว ก็ให้เปลี่ยนชุดและทำการสวนก้นให้อึ แล้วก็ไปนอนรอที่ห้องรอคลอด (รอให้ปากมดลูกเปิดมากกว่านี้)
ห้องนอนรอคลอดก็เป็นห้องโล่ง ๆ แต่ละห้องก็จะมี 1 เตียง มีนาฬิกาเรือนใหญ่อยู่ปลายเตียง มีรูปเด็ก ๆ น่ารัก ๆ แขวนอยู่ด้วย ที่นี่เป็นรพ.รัฐ ไม่ให้แฟนเข้าไปด้วย ก็นอนอยู่คนเดียวดูนาฬิกา จับเวลาไปด้วยว่าอาการท้องแข็งเริ่มถี่ขึ้นหรือยัง หรือเราทนได้หรือเปล่า ช่วงนอนรอก็มีอาการปวดท้อง คล้ายปวดท้องหนัก แต่ปวดร้าวจากก้นขึ้นมา แล้วหน้าท้องก็แข็ง นอนรอตั้งแต่ 10.30 น. จนช่วงกลางวันเจ้าหน้าที่เห็นว่ายังไม่คลอดก็เลยยกอาหาร (ก๋วยเตี๋ยวหมู) มาให้ทาน
จนช่วงบ่ายหมอที่ฝากพิเศษแวะมาตรวจว่าปากมดลูกเปิดกี่เซ็นแล้ว(เจ็บอีกแล้ว) ปรากฎว่าปากมดลูกเปิดแค่ 3 ซม. หมอคาดว่าจะคลอดประมาณหลังห้าโมงเย็น ก็นอนรอต่อ พอประมาณ 6 โมงเย็นแล้วก็รู้สึกว่าปวดถี่ขึ้นมากจนทนไม่ค่อยไหว เลยบอกเจ้าหน้าที่ เจ้าหน้าที่ก็ตรวจภายในอีกรอบ(เจ็บอีก) ก็เห็นว่าเปิด 5 ซม. เลยให้นั่งรถเข็นไปที่ห้องคลอดจะให้น้ำเกลือและให้ยาแก้ปวด
ก็นอนรอที่เตียงที่ห้องคลอด มีการฉีดยาแก้ปวดให้ ส่วนยาอื่น ๆ ไม่แน่ใจว่าจะมีให้ทางสายน้ำเกลือหรือเปล่า (น่าจะมียาเร่งคลอดด้วยมั้ง) ก็ปวดเหมือนปวดอึ ช่วงแรกหมอยังไม่มา เจ้าหน้าที่ ก็จะคอยเดินไปเดินมาที่บริเวณห้องคลอดซึ่งติด ๆ กัน ได้ยินเสียงคุยกันบอกห้องไหนปาดมดลูกเปิดกี่เซ็น ๆ บางห้องคลอดแล้วก็ได้ยินเสียงร้องของเด็กดังอุแว้ ๆ เจ้าหน้าที่ก็บอกตลอดว่าถ้ารู้สึกเบ่งให้เบ่งได้เลย เราก็เห็นว่าหมอยังไม่มาก็เลยยังไม่ได้เบ่งอะไรมาก
พอหมอมาก็บอกจะฉีดยาชาให้ที่ช่องคลอด ก็รู้สึกเจ็บนิด ๆ แล้วหมอก็ให้เบ่ง ก็เบ่งไป 2 ที หมอบอกพอแล้ว (คิดในใจแว้บ ๆ ว่าเสร็จแล้วเหรอเนี่ย) ได้ยินเสียงร้องแอ๊ะ ๆ ไม่ค่อยดังเท่าไหร่ ได้ยินว่าเป็นผู้หญิง สักพักหมอหรือเจ้าหน้าที่ก็ไม่รู้เพราะเริ่มเบลอก็อุ้มลูกมาให้ดู ก็เห็นแป็ปเดียวก็รู้สึกเหมือนโลกหมุนหมอบอกให้นอนหลับไปเลย ตอนนั้นก็ยังไม่หลับรู้สึกโลกหมุนมาก ๆ คิดว่าหมอคงกำลังเย็บแผลให้อยู่
มารู้สึกตัวอีกที รู้สึกจะเป็นการทำคลอดรก มีเจ้าหน้าที่เอามือมากดลูบที่หน้าท้อง เหมือนกวาดหน้าท้อง ก็เจ็บนิดหน่อย แต่ยังรู้สึกมึน ๆ อยู่ สักพักก็เข็นไปพักที่ห้องพัก ตอนนี้ก็รู้สึกหายมึนบ้างแล้ว แต่ก็เพลีย ๆ เจอแฟนก็ถามว่าเห็นลูกหรือยัง เค้าก็บอกว่ายังเลยพยาบาลถามว่าจะดูลูกหรือเปล่าแฟนเค้าเห็นดึกแล้วก็เลยยังไม่ดู คงทำอะไรไม่ค่อยถูกน่ะค่ะ ไม่ได้เตรียมใจล่วงหน้าด้วย ก็เลยได้เจอ”ลูกเจี๊ยบ” เช้าวันอาทิตย์
เล่าย้อนไปนิดนึง ช่วงที่เราเข้าไปในห้องคลอดแล้ว คุณพ่อกับคุณย่าก็รออยู่หน้าห้องคลอดตลอด ดีที่ติดข้าวเหนียวหมูปิ้งไป ก็พอได้กินแก้หิวเพราะไม่กล้าไปไหน เพราะจะคลอดเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ก็นั่งรอตั้งแต่เช้าถึงค่ำ พอช่วงเย็นเห็นถามเจ้าหน้าที่ก็ว่ายังไม่คลอดเลยไปส่งคุณย่ากลับไปดูบ้านก่อน แล้วกลับมารอต่อ (ห้องพิเศษที่แจ้งไว้ตอนแรกก่อนเที่ยงก็ยังไม่มีห้องว่าง แต่พอบ่ายถึงจะว่าง)
เห็นเล่าว่าเห็นคนมาคลอดเยอะเหมือนกัน บางคนก็น้ำคร่ำแตกมาเลย รอไปเรื่อย ๆ ก็มีเข็นเตียงคนคลอดแล้วออกมา ก็เดินไปดูทีว่าใช่เราหรือเปล่า เข็นไปหลายคนไม่ใช่ซักที รอจนค่ำก็ไม่รู้ว่าคิดอะไรไปบ้าง ก็คงขอให้ทั้งคุณแม่และลูกปลอดภัย แค่นั้น
พยาบาลเข็นมาให้ “ลูกเจี๊ยบ” นอนคว่ำตัวกลมอยู่ในอ่างแก้วใส (เรียกถูกหรือเปล่าไม่รู้) น่ารักตัวไม่ได้เหี่ยวแต่ตัวแดง ๆ หน่อย จำความรู้สึกแรก ๆ ไม่ได้เหมือนกัน ก็ดีใจที่เห็นว่า “ลูกเจี๊ยบ” ปรกติดี ส่วนคุณพ่อก็เริ่มเป็นตากล้องเลย แต่ก็ยังถ่ายได้ไม่เก่งเท่าไหร่ ที่นี่เค้าจะส่งเสริมให้เลี้ยงด้วยนมแม่ก่อนค่ะ แต่วันแรก ๆ ยังไม่มีน้ำนมเลยลูกร้องเลยต้องยอมให้ลูกกินนมขวดไปก่อนค่ะ พอวันที่สองก็เริ่มมีแล้วแต่ด้วยความไม่รู้ต้องให้พยาบาลมาช่วยนวดและบีบให้ค่ะ ตอนกลางคืนถ้าใครอยากเลี้ยงเค้าก็จะให้เลี้ยงนะคะ แต่ก็ไม่ได้เลี้ยง ขอพักก่อนดีกว่า
อยู่ โรงพยาบาล 4 วัน 3 คืน ช่วงกลางวันก็มีหมอเด็กเอาหนังสือวิธีอุ้มลูกมาให้อ่าน สอนการทำความสะอาดสะดือด้วย ในหนังสือก็มีบอกว่ามีวีดีโอสอนการอาบน้ำ ตอนช่วงบ่าย แต่ก็ไม่ได้ดูเพราะมีเพื่อน ๆ พี่ ๆ มาเยี่ยมบ้าง ลืมดูเวลาไปบ้าง หลังคลอดเค้าก็จะมีให้เราแจ้งเกิดให้ลูกด้วย ได้สูติบัตร เลย ขากลับจากโรงพยาบาลก็ขนของขวัญที่มีคนมาเยี่ยมกันไปเต็มรถ ซึ่งถึงตอนนี้แล้วบางอย่างยังใช้ไม่หมดเลยค่ะ
เอ ตอนต่อไปน่าจะเป็นประสบการณ์ การเลี้ยงลูกค่ะ
by Lukjeab's Mom in Lukjeab's Diary