หลังจากกลับจาก โรงพยาบาล ช่วง 3 เดือนที่ลาคลอด ก็เลี้ยงลูกเอง ยกเว้นเรื่องอาบน้ำ เพราะช่วงแรกยังเจ็บแผลนั่งไม่ถนัด คุณย่าก็เลยเป็นคนอาบให้ตลอด

การเลี้ยงลูกช่วงสามเดือนแรกมีทั้งความสุขและความเครียด เครียดเนื่องจากเรายังไม่เคยเลี้ยงมาก่อน และลูกก็ตัวเล็ก ๆ ดูบอบบางจะจับ จะอุ้มก็ยังไม่ค่อยถนัด การกินการนอนก็ยังไม่เข้าที่ตื่นบ่อย ส่วนตัวเราซึ่งร่างกายอยู่ในช่วงพักฟื้นกลางวันช่วงที่ลูกนอนก็ต้องซักผ้าอ้อม ล้างขวดนม อาบน้ำ กินข้าว ส่วนกลางคืนก็ต้องตื่นมาให้นมลูกช่วงเดือนแรกจะตื่นบ่อยมากทุก ๆ 3 ชั่วโมง วันนึงได้นอนไม่กี่ชั่วโมง น้ำหนักที่เพิ่มขึ้นตอนท้อง 11 กก. ตอนคลอดหายไป 6 กก. พอหลังคลอดได้ 2 เดือน น้ำหนักก็เท่าเดิม จนถึงตอนนี้น้ำหนักน้อยกว่าก่อนท้องอยู่ประมาณ 2 กก.

เรื่องการกินนม ลูกเจี๊ยบ กินนมแม่+นมผสม มาตั้งแต่คลอด (เนื่องจากไม่ได้ศึกษาเกี่ยวกับการให้นมแม่อย่างเดียวเลย แต่ก็ไม่ได้ซีเรียสเรื่องนี้มากนัก) ทุกมื้อก็จะกินนมแม่ก่อน จริง ๆ แล้วควรให้กินทั้งสองข้างแต่เนื่องจากถนัดอุ้มให้ลูกกินด้านซ้าย นมด้านขวาจึงค่อย ๆ หมดไปก่อน แล้วก็ตามด้วยนมผสม พอกินเสร็จแล้วก็ต้องจับนั่งให้เรอ ซึ่งช่วงแรก ลูกเจี๊ยบ เรอไม่เก่ง ทำให้บางทีก็อาเจียนออกมาหมดจนเราเองก็ตกใจ ตอนนั้นก็โทรปรึกษาเพื่อนสนิทที่มีลูกก่อน ก็เลยได้เคล็ดลับ เวลาดูดนมเค้าจะดูดลมเข้าไปด้วย ทำให้ท้องอืด ให้ทามหาหิงค์ ที่หน้าท้องและกินไกร์ฟวอเตอร์ จะช่วยให้หายท้องอืด ได้ หลังจากนั้นลูกเจี๊ยบก็จะเรอเก่งขึ้น ตดเก่งขึ้น อาเจียนน้อยลง แต่กว่าจะเข้าที่ก็เกือบสามเดือน

นอกจากเรื่องกินแล้ว เรื่องอึ ก็มีปัญหา ลูกเจี๊ยบ อึน้อย บางที 3 วันยังไม่ยอมอึ จนเราเองก็เครียด แต่หลังจากที่กินไกร์ฟวอเตอร์ก็ดีขึ้น ไม่รู้ว่าเกี่ยวกันหรือเปล่า วันไหนลูกเจี๊ยบ อึ ก็จะทำให้เราดีใจ ยังกับถูกลอตเตอรี่เลยทีเดียว ส่วนเรื่องฉี่ แรก ๆ ใช้ผ้าอ้อมผ้าอย่างเดียว วันนึงก็ซักผ้าอ้อมกันเป็นกอง ก็ใส่ตะกร้าไว้ก่อน รวบรวมซัก 5-6 ผืน แล้วก็ทยอยซักทีนึง แต่ผ่านไปซัก 2-3 อาทิตย์ เริ่มไม่ค่อยไหว เพราะตอนกลางคืนเวลาเปลี่ยนผ้าอ้อมที ลูกเจี๊ยบก็จะตื่นแล้วกว่าจะหลับก็ต้องอุ้มกล่อมกันนาน ก็เลยตัดสินใจเริ่มใช้ มามี่โปะโกะ ช่วงกลางคืน แล้วก็มาใช้ช่วงกลางวันเวลาจะให้หลับ ก็ทำให้ลูกเจี๊ยบหลับได้นานขึ้น และเราก็ซักผ้าเช็ดก้นน้อยลง แต่เวลาตื่นก็ต้องพยายามเปิดให้โดนอากาศด้วย จะได้ไม่อับชื้นมากนัก

การกล่อมนอน ลูกเจี๊ยบ ต้องให้อุ้มแล้วร้องกล่อม นานกว่าจะหลับ หลัง ๆ เลยตัดสินใจซื้อจุกนมหลอกมาให้ ตามที่หนังสือเค้าว่าจุกนมหลอกติดแล้วเลิกง่ายกว่าติดอมหัวแม่มือ ซึ่งหลังจากใช้แล้ว ลูกเจี๊ยบก็หลับง่ายขึ้นมาก ๆ เลย แต่ก่อนใช้ก็อ่านหนังสือหลายเล่มก็กลัวว่าจะมีผลกับฟัน แต่หนังสือก็บอกว่าไม่มีผลอะไร ตอนให้ลูกเจี๊ยบใช้จุกนมหลอกครั้งแรก ก็ตลกมาก ๆ จุกนมจะขยับกระดุ๊กกระดิ๊ก ดูแล้วขำกันทั้งบ้าน

มาถึงเรื่องเครียด ๆ กันบ้าง นอกจากเรื่อง อาเจียนนม และไม่ยอมอึ แล้ว โรคซึมเศร้าหลังคลอด ที่เค้าว่าเกิดจากฮอร์โมนเปลี่ยนแปลง ก็มาคุกคามเราด้วย ส่วนหนึ่งคงเพราะเรากังวลและคิดเรื่องการเลี้ยงลูกอย่างเดียว ไม่ค่อยได้พักผ่อนหรือผ่อนคลายให้ตัวเองเลย นั่งเฝ้านอนเฝ้าตลอด อ่านหนังสือคู่มือการเลี้ยงลูกหลายเล่ม บางเรื่องเช่นการกินนมก็จะกินให้เป็นเวลา ซึ่งบางทีเราก็พยายามที่จะทำให้เป็นเวลาหน่อยจนเครียดนั่งนับเวลา นอกจากเรื่องกินนมแล้วอีกเรื่องคือเรื่องเวลาลูกเจี๊ยบหลับก็กลัวลูกเจี๊ยบจะตื่น จะเดินก็ต้องย่อง ๆ จะเปิดปิดประตู ก็ต้องค่อย ๆ บิดลูกบิด เสียงหมาข้างบ้านเห่า ก็จะรู้สึกโกรธมากหรือคนในบ้านเปิดปิดประตูดัง ก็จะรู้สึกอารมณ์ไม่ดี คงคล้าย ๆ กับอารมณ์แปรปรวนตอนมี ปจด นั่นแหละ

เรื่องเครียดอีกเรื่องคือเวลากลางคืนที่ลูกเจี๊ยบจะตื่นมาร้องกินนม ก็จะเครียดกลัวลูกร้องเสียงดังหรืออาเจียนนม ทำให้คุณพ่อลูกเจี๊ยบต้องตื่น ซึ่งคุณพ่อต้องขับรถไปทำงานตอนเช้า ๆ กลัวจะทำให้ง่วง เวลาลูกเจี๊ยบร้องก็จะเครียด ๆ จนบางทีรู้สึกแย่ จนนอนร้องไห้ไปหลายคืน แต่เรื่องนี้ก็ได้คุยกับคุณพ่อลูกเจี๊ยบ ซึ่งก็บอกให้เราไม่ต้องเครียดถ้าวันไหนไม่ไหวจริง ๆ ก็จะตื่นสายหน่อยนั่งรถตู้ไปแทน ก็ทำให้เครียดน้อยลงได้

มาปิดท้ายถึงเรื่องที่มีความสุขกันบ้างดีกว่า ถามว่าตอนไหนที่รู้สึกมีความสุขมาก ก็ตอบได้เลยว่าตอนเห็นลูกเจี๊ยบยิ้มหรือหัวเราะ ใครที่เคยมีลูกแล้วคงเข้าใจความรู้สึกนี้ได้ดี รอยยิ้มของลูกทำให้เรายิ้มลืมเหนื่อยเลยทีเดียว เวลามองลูกเจี๊ยบก็รู้สึกว่าทำไมลูกเราถึงน่ารักอย่างนี้นะ (พ่อแม่ทุกคนน่าจะเห็นว่าลูกตัวเองน่ารักมั้ง…) เราเข้าข้างตัวเองมากไปหรือเปล่า ว่าแล้วก็หยิบกล้องมาถ่ายรูปต่อดีกว่า 555