ประสบการณ์การฝากครรภ์

ขอเล่าย้อนหลังเพื่อบันทึกไว้เป็นส่วนหนึ่งของไดอารี่ ลูกเจี๊ยบ ซะหน่อย

เริ่มด้วยหลังจากงานแต่งงานของคุณพ่อกะคุณแม่ ซึ่งจัดขึ้นเมื่อวันที่ 9 มกราคม 2547

(ลูกเจี๊ยบ คลอดก่อนวันครบรอบแต่งงานพอดี)

คุณแม่ก็ไม่ได้คุมกำเนิดเลย และแล้วผ่านไป 4 เดือน ก็ตรวจเอง พบว่าตั้งครรภ์แต่ยังไม่แน่ใจ เพราะขีดที่แสดงว่าตั้งครรภ์นั้นขึ้นจางมาก ๆ ผ่านไปอีก 1 อาทิตย์เทสต์อีกครั้ง ก็ยังขึ้นจาง ๆ ก็เลยว่าจะไปหาหมอตรวจดีกว่า ซึ่งเพื่อนสนิทเคยคลอดกับอาจารย์หมอที่ รพ.จุฬา ก็เลยคิดว่าไปฝากครรภ์กับหมอคนเดียวกับเพื่อนดีกว่า และที่สำคัญ รพ.จุฬา ก็ใกล้ที่ทำงานด้วย…

ไปฝากครรภ์วันแรก ตามสไตล์ รพ.รัฐบาล คนเยอะมาก ๆ ในส่วนของการลงทะเบียนชั้นล่าง แต่เมื่อขึ้นทะเบียนเสร็จแล้วแยกไปอยู่ในส่วนของการฝากครรภ์ ภปร.ชั้น 8 คนค่อยน้อยลงมาหน่อย แต่ก็ยังเยอะมากอยู่ดี ครั้งแรกก็จะมีพยาบาลแนะนำเกี่ยวกับการฝากครรภ์ และมีการเจาะเลือดและฉีดวัคซีนกันบาดทะยักเข็มแรกด้วย แล้วก่อนที่จะรอพบหมอก็จะมีการตรวจปัสสาวะ เพื่อดูปริมาณน้ำตาลกับโปรตีน ซึ่งถ้ามีปะปนมาในปัสสาวะ แสดงว่าครรภ์เป็นพิษ ต้องดูแลเป็นพิเศษ ไปวันแรก หมอที่กะว่าจะฝากพิเศษไม่ได้ลงเวรวันนั้น เลยได้ตรวจกับแพทย์คนอื่น ๆ ไปก่อน ก็ยังไม่มีอะไรมาก หมอกด ๆ ดูที่ท้องซักถามอาการแพ้ทั่วไป แล้วก็ให้วิตามินรวมมากิน

ช่วง เดือนแรกก็จะต้องไปหาคุณหมอเดือนละครั้ง ส่วนมากหมอก็ถามอาการทั่วไป ซึ่งก็ปกติ จนเดือนที่ 5 ก็ได้อุลตร้าซาวน์ ตื่นเต้นมาก เห็นหัวใจลูกเต้นตุบ ๆ ในจอ น้ำตาไหลเองเลย คุณหมอก็วัดขนาดศีรษะ ขนาดแขน ขา ก็ปกติดีทุกอย่าง อายุครรภ์ก็ใกล้เคียงกับที่นับเอง

พอเดือนที่ 6 คุณแม่ก็ต้องเจ็บตัวเยอะ เพราะพบน้ำตาลในปัสสาวะ ทำให้ต้องเจาะเลือดอยู่ 2-3 ครั้งและแม่ก็ต้องพยายามควบคุมการกินอาหาร ไม่ให้มีแป้งมากเกินไป เป็นอยู่ 2 เดือนก็ปกติ อ่านหนังสือหลายเล่มก็บอกว่าเกิดขึ้นได้ช่วงตั้งครรภ์ เป็นเบาหวานแฝง

แล้วพอหลังจากหยุดยาวปีใหม่ กลับมาทำงาน พอวันพุธคุณแม่ก็รู้สึกว่าลูกดิ้นบ่อยมาก แล้วกลางคืนก็ท้องแข็งบ่อย แต่วันพฤหัส กับศุกร์แม่ก็ยังไปทำงานปกติ คืนวันศุกร์มดลูกก็ยังบีบตัวบ่อยท้องแข็งทุก ๆ 15 นาทีได้ แต่แม่ก็ไม่แน่ใจว่าจะเป็นแค่การเจ็บเตือนหรือเปล่า เพราะเพิ่งจะ 37 สัปดาห์เอง แต่ก็นอนต่อ พอเช้าก็ยังท้องแข็ง จนสายหน่อยมีเลือดออกมานิด ๆ จึงแน่ใจเตรียมตัวไปโรงพยาบาลเลย วันนี้วันเด็กด้วยไม่รู้รถจะติดหรือเปล่า แต่ก็ไปทางด่วน ไม่นานก็ถึง

โปรดติดตามตอนต่อไป ประสบการณ์การคลอด …