ใช้เวลาในการฝึกฝนลูก

เด็ก ๆ นั้นจำเป็นต้องได้รับการฝึกฝนอบรมในหน้าที่ต่าง ๆ ของชีวิต โดยธรรมดาเด็ก ๆ ได้รับความรู้ด้วยการจดจำสังเกตุดู แต่เราคงไม่สามารถให้เด็กเรียนด้วยวิธีนี้ทุกอย่างไป

น้องเจนอายุสองขวบครึ่ง ส่งเสียงร้องไห้ดังลั่นเมื่อล้อรถลากของเธอไปติดกับขาเก้าอี้ คุณแม่วิ่งมาดูถามว่าเรื่องอะไร น้องเจนกลับร้องไห้ดังยิ่งขึ้นพร้อมทั้งกระทืบเท้า

คุณแม่นั่งลงเฝ้าดูลูก น้องเจนกระชากรถอย่างแรงรถก็ยังไม่หลุด
“ทำอย่างอื่นดูบ้างสิลูก เอาแต่กระชากอย่างเดียวมันจะหลุดหรือ” น้องเจนดึงรถไปอีกทางรถก็ยังไม่หลุดอยู่นั่นเอง
“หนูลองดึงมันถอยหลังดูบ้างสิ มันอาจจะหลุด” น้องเจนทำตามที่แม่บอกรถก็หลุดจากขาเก้าอี้
คุณแม่บอกว่า “เก่งมาก หนูทำให้มันหลุดได้เองแล้ว”

คุณแม่ต้องยอมเสียเวลาในการฝึกฝนลูก ซึ่งเป็นเรื่องติดต่อกันอยู่เป็นหลาย ๆ ปี สอนให้ลูกเห็นว่าการแก้ไขปัญหาต่าง ๆ นั้นมีอยู่ตั้งหลายวิธี แทนที่คุณแม่จะไปช่วยแกะรถให้หลุดจากเก้าอี้เสียเอง แต่การใช้สถานการณ์นั้นเองเป็นการฝึกฝนลูกให้เป็นเด็กที่มีความสามารถช่วยตัวเองได้

การฝึกฝนลูกไม่ควรกระทำต่อหน้าแขก หรือเมื่อครอบครัวกำลังอยู่ในที่สาธารณะ ในภาวการณืเช่นนี้เด็กจะประพฤติตามที่เขาเคยประพฤตินั่นเอง

ถ้าหากคุณแม่อยากให้ลูกประพฤติเรียบร้อยในที่สาธารณะจำเป็นต้องฝึกฝนลูกที่บ้าน ถ้าเด็กกำลังประพฤติไม่ดีในที่สาธารณะ การแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้าก็คือ ต้องพาเด็กไปจากที่นั้นเสียอย่างเงียบ ๆ