วันแห่งความรัก

 ไหน ๆ ก็เป็นวันแห่งความรัก ก็อัพเดทไดอารี่ซักหน่อย แต่เนื้อหาก็เป็นเรื่องลูกเจี๊ยบเหมือนเดิม เพราะรักสุด ๆ แล้วเด็กซนคนนี้…

ตอนนี้ลูกเจี๊ยบก็อายุ 1 ขวบ 1 เดือนแล้ว กินข้าวสามมื้อ นม 20 ออนซ์ หนักประมาณ 9 กก สูง 75 ซม. น้ำหนักส่วนสูงก็ถือว่าอยู่ในเกณฑ์ปกติดี

ส่วนพัฒนาการ หลังจากที่เกาะเดินมาเกือบสองเดือน ก็เริ่มเดินปล่อยมือแล้วเมื่อวันอาทิตย์ก็แค่ 1-2 ก้าว แต่พอวันจันทร์เดินได้ถึง 10 กว่าก้าวแล้ว ตอนลูกเจี๊ยบเริ่มจะก้าวเดินเอง (ไม่รู้ว่ามีอะไรดลใจ แต่ตามตำราเค้าบอกว่าพอกล้ามเนื้อขาและจิตใจพร้อมเค้าก็จะก้าวเดินได้เอง) โดยเริ่มจากคลานมาเกาะเข่าคุณพ่อ(ที่นอนตั้งเข่าขึ้น) เริ่มเดินก้าวแรกแล้วปล่อยมือ ตัวโอนเอนเล็กน้อย นึกว่าจะลงคลาน แต่เปล่ากลับเดินก้าวต่อไป แม่ก็จะพยายามทำหน้าตาปกติ ทั้ง ๆ ที่ตื่นเต้นมาก ๆ เพราะรอลุ้นให้เดินอยู่นาน กลัวว่าถ้าทักแล้วลูกเจี๊ยบก็จะย่อตัวลงคลานทันที ก็ปล่อยให้เดินไปเรื่อย ๆ ค่อย ๆ ก้าว ตัวโอนเอนไปมานิดหน่อย แต่ก็เดินได้จนสุดมุมห้อง พอสุดมุมห้องก็คลานกลับไปเกาะเข่าคุณพ่อใหม่ เดินอยู่หลายรอบ คงเหมือนเป็นประสบการณ์ใหม่ของเค้า พอทำเป็นแล้วก็อยากทำอีก เป็นความแปลกของเด็กจริง ๆ เหมือนตอนเริ่มคลานที่ลุ้นให้คลานก็ไม่คลานซักที พอถึงเวลาคลานจนตามไม่ทัน แม่ถือว่าเป็นของขวัญวันแห่งความรักที่วิเศษมาก ๆ แต่ก็คงเป็นการเริ่มต้นความเหนื่อยแบบใหม่ในอีกไม่ช้า!!!

เรื่องการพูด ตอนนี้ก็พูดได้ชัดขึ้นแล้ว แม่ หม่ำ ดำ(ชื่อหมาที่เลี้ยงไว้) นี่เป็นคำปกติ นอกจากนั้นคำที่ชัดมาก ๆ กลับเป็นชื่อหมาข้างบ้านที่ คุณแม่กับคุณย่าจะเดินไปเรียกบ่อย ๆ เวลาเข็นรถเข็นผ่าน เรียกได้ชัดเจนเสียงหวานมาก ๆ แถมพูดสองภาษาอีกต่างหาก คำนั้นคือ “หมาแม็คคคค”